Από ένα τέτοιο καζάνι, θα παραχθεί το προϊόν της χρονιάς. Θα το προσφέρουν αλλά και θα το γευτούν στις γιορτές, στις  λύπες αλλά και στην καθημερινότητα τους. Και για αυτό ακριβώς είναι και τόσο σημαντικό.

Γυρνώντας πίσω το χρόνο, το έθιμο με τα ρακοκάζανα, μπορούμε να πούμε ότι κατά κάποιο τρόπο θεσπίστηκε το 1920 από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, καθώς εκείνος ήταν που έδωσε ειδικές άδειες στους αγρότες ώστε να μπορούν να παράγουν τη ρακή. Και από τότε αυτές οι άδειες περνάνε από γενιά σε γενιά διατηρώντας τη διαδικασία αναλλοίωτη στο χρόνο.

Η απόσταξη

Ότι απέμεινε από το πάτημα των σταφυλιών, θα μπει μέσα στο ρακοκάζανο. Ο καζανάρης, θα προσθέσει το νερό και η φωτιά θα ανάψει. Σταγόνα – σταγόνα και μέσα από μία συγκεκριμένη διαδικασία την ευθύνη της οποίας έχει ο καζανάρης, θα βγει το απόσταγμα. Το αρχικό λέγεται πρωτοράκι και έχει πολύ υψηλό αλκοολικό βαθμό με αποτέλεσμα να μην πίνεται. Όσο η απόσταση συνεχίζεται ο αλκοολικός βαθμός ισορροπεί και έτσι παράγεται η ρακή.